Medya55

Bugün tam 3 yıl oldu.

Saat 04.17’de yer göğü yutan o sarsıntıdan bu yana tam bin dokuz yüz yetmiş küsur gün geçti.

Ama çoğumuzun acısı yaşadıkları hâlâ “dün gece” gibi.

Hatay’dan, Malatya’ya Adıyaman’a, Kahramanmaraş’tan Gaziantep’e uzanan o geniş yaralı coğrafyada hâlâ aynı sorular dönüp duruyor:

“Neden hâlâ enkaz kaldırılamadı?”

“Neden hâlâ konteynerde, prefabrikte, akraba evinde, arabada yaşayan on binlerce insan var?”

“Neden hâlâ ‘geçici’ denen barınaklarda çocuklar büyüyor?”

Rakamlar çoktan soğudu: 50 binden fazla can kaybı, yüz binlerce yaralı, milyonlarca insan evsiz, işsiz, yurtsuz kaldı.

Ama rakamlar acıyı anlatmaz.

Anlatamıyor.

Anlatamıyor, sabahın köründe “Yardım edin!” diye bağıran bir annenin sesini...

Anlatamıyor, enkazın altında kalan çocuğuna “Anne geliyorum” diye söz verip sözünü tutamamanın ağırlığını.

Anlatamıyor, “Annem nerede ?” diye soran çocuğun gözlerindeki kırgınlığı.

Üç yıl geçti.

Bazılarımız için hayat bir şekilde devam etti.

Ama devam etmek, unutmak demek değil.

Devam etmek, bazen sadece nefes almaya alışmak demek.

Bugün yine aynı saatte, aynı dakikada, aynı şehirlerde mumlar yakılacak, dualar okunacak, gözyaşları tutulmaya çalışılacak.

Bazıları “yine mi?” diyecek, bazıları “hâlâ mı?” diyecek.

Hepimizin sorması gereken soru ise şu:

“Yeterince mi?”

Yeterince ses çıkardık mı?

Yeterince hesap sorduk mu?

Yeterince dayanışma gösterdik mi?

Yeterince “bir daha olmasın” dedikten sonra gerçekten bir şeyleri değiştirmek için uğraştık mı?

6 Şubat sadece bir deprem değildi.

Bir yüzleşme sınavıydı.

Hâlâ o sınavın ortasındayız.

Bugün, üç yıl önce kaybettiğimiz herkesi bir kez daha saygıyla anıyoruz.

Geride kalanlara sarılıyoruz.

Ve en önemlisi: susmuyoruz.

Unutmamak için, unutturmamak için, bir daha yaşanmasın diye...

Medya55 Ailesi olarak kaybettiğimiz tüm canları rahmetle anıyor,geride kalanlara sabır ve başsağlığı diliyoruz.