Medya55

Bazı hayatlar dışarıdan bakınca dümdüz bir yol gibi görünür; ne fırtına vardır ne kırık dökük izler...

Oysa insanın içi, kimsenin duymadığı çığlıklarla dolu bir odadır.Her kalp, anlatılmayı bekleyen cümleler taşır; kimi yarım kalmış bir vedanın ağırlığını, kimi hiç söylenememiş bir sevdanın suskunluğunu.

Öyküler işte tam burada doğar: Dilin varamadığı yerde, ruhun konuştuğu o derin boşlukta. Çünkü bir insanı gerçekten var eden şey yaşadıkları değil, onları nasıl hatırladığıdır. Hatırlamak ise kelimeler ister. Kelimeler de cesaret.

Bir öykü anlatıldığında yalnızca bir hikâye başlamaz; bir kapı aralanır. Dinleyen kendi yarasını görür, anlatan kendi yükünü bırakır. Bu yüzden öyküler yalnızca satırlardan ibaret değildir; onlar, görünmeyen bağlardır.

Hiç tanımadığın birinin cümlesinde kendini bulduğun o an, dünyada yalnız olmadığını anlarsın. İşte bu yüzden susturulmuş her hikâye, eksilmiş bir insanlık demektir.

Bugün Dünya Öykü Günü. Eğer kalbinde sakladığın bir cümle varsa, bırak aksın çünkü anlatılan her hikâye karanlığa yakılan bir ışıktır.

Ve inan dünya, en çok anlatılmaya cesaret edilen öykülerle değişir...